چشمهای بارانی

کوچک که بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را از نگاهش مي توان خواند اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد و دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم سکوت پر بهتر از فرياد تو خاليست

 

بزرگترین افسوس آدمی آن است که می خواهد ولی نمی تواند و به یاد می آورد روزی را که می توانست ولی نخواست

يك روز سوراخ كوچكي در يك پيله ظاهر شد. شخصي نشست و چند ساعت به جدال پروانه براي خارج شدن از سوراخ كوچك ايجاد شده درپيله نگاه كرد.
سپس فعاليت پروانه متوقف شد و به نظر رسيد تمام تلاش خود را انجام داده و نمي تواند ادامه دهد.
آن شخص تصميم گرفت به پروانه كمك كند و با قيچي پيله را باز كرد.  پروانه به راحتي از پيله خارج شد اما بدنش ضعيف و بالهايش چروك بود.
آن شخص باز هم به تماشاي پروانه ادامه داد چون انتظار داشت كه بالهاي پروانه باز، گسترده و محکم شوند و از بدن پروانه محافظت كنند.
هيچ اتفاقي نيفتاد! در واقع پروانه بقيه عمرش به خزيدن مشغول بود و هرگز نتوانست پرواز کند.
چيزي که آن شخص با همه مهربانيش نميدانست اين بود که محدوديت پيله و تلاش لازم براي خروج از سوراخ آن،  راهي بود که خدا براي ترشح مايعاتي از بدن پروانه به بالهايش قرار داده بود تا پروانه بعد از خروج از پيله بتواند پرواز کند.
گاهي اوقات تلاش تنها چيزيست که در زندگي نياز داريم.
اگر خدا اجازه مي داد که بدون هيچ مشکلي زندگي کنيم فلج ميشديم، به اندازه کافي قوي نبوديم و هرگز نميتوانستيم پرواز کنيم.
من قدرت خواستم و خدا مشکلاتي در سر راهم قرار داد تا قوي شوم.
من دانايي خواستم و خدا به من مسايلي داد تا حل کنم.
من سعادت و ترقي خواستم و خدا به من قدرت تفکر و قوت  ماهيچه داد تا کار کنم.
من جرات خواستم و خدا موانعي سر راهم قرار داد تا بر آنها غلبه کنم.
من عشق خواستم و خدا افرادي به من نشان داد که نيازمند کمک بودند.
من محبت خواستم و خدا به من فرصتهايي براي محبت  داد.
« من به  هر چه که خواستم نرسيدم ...
اما به هر چه که نياز داشتم دست يافتم»

يكي نبود يكي بود ... در روزگاران قديم درخت سيب تنومندي بود ... 
 باپسر بچه كوچكي
 اين پسر بچه ...خيلي دوست داشت با اين درخت سيب مدام بازي كند ... از تنه اش بالا رود از سيبهايش بچيند و بخورد و در سايه اش بخوابد
 زمان گذشت ... پسر بچه بزرگتر شد و به درخت بي اعتناديگر دوست نداشت با او بازي كند....
اما  روزي دوباره به سراغ درخت آمد
 درخت سيب به پسر گفت :« هاي ...بيا و با من بازي كن... »
پسر جواب داد  :« من كه ديگر بچه نيستم كه بخواهم با درخت سيب بازي كنم....»
« به دنبال سرگرمي هائيبهتر هستم و براي خريدن آنهاپول لازم دارم . »
  درخت گفت:« پول ندارم من ولي تو مي تواني سيب هاي مرا بچيني بفروشي و پول بدست آوري»
 پسر تمام سيب هاي درخت را چيد و رفت سيبها را   فروخت و آنچه را که  نياز داشت خريد و.... درخت را باز فراموش کرد ...و پيشش  نيامد..و درخت دوباره غمگين شد...
مدتها گذشت و پسر مبدل به مرد جواني شد و با اضطراب سراغ درخت آمد ...
« چرا غمگيني ؟ »درخت از او پرسيد :« بيا و در سايه ام بنشينبدون تو خيلي احساس تنهائي مي کنم... »
پسر ( مرد جوان ) جواب داد :« فرصت کافي ندارم...بايد براي خانواده ام تلاش کنم..بايد برايشان خانه اي بسازم ...نياز به سرمايه دارم ...»
  درخت گفت : «  سرمايه اي براي کمک ندارم ...تو مي تواني با شاخه هايمو تنه ام ...براي خودت خانه بسازي ... »پسر خوشحال شدو تمام شاخه ها و تنه ي درخت را بريد
و با آنها خانه اي براي خودش ساخت
دوباره درخت تنها ماند و پسر بر نگشت زماني طولاني پسر آمد
 پس از ساليان دراز در حالي برگشتکه پير بود وغمگين و خسته و تنها 
درخت از او پرسيد :« چرا غمگيني ؟ اي کاش مي توانستم  کمکت کنم.اما ديگر نه سيب دارم نه شاخه و تنه حتي سايه هم ندارم براي پناه دادن به تو هيچ چيز براي بخشيدن ندارم ... »
پسر ( پير مرد ) درجواب گفت : « خسته ام از اين زندگي و تنها هم فقط نيازمند بودن با تو ام
آيا مي توانم کنارت بنشينم ؟ »
 پسر ( پير مرد ) کنار درخت نشست با هم بودند به ساليان و به ساليان در لحظه هاي شادي واندوه . . .
 آن پسر آيا بي رحم  و  خود خواه بود ؟؟؟
 نه . . .  ما همه شبيه او هستيم و با والدين خود چنين رفتاري داريم ... ؟؟؟
درخت همان والدين ماست تا کوچکيم دوست داريم با آنها بازي کنيم تنهايشان مي گذاريم بعد و زماني بسويشان  برمي گرديمکه نيازمند هستيم يا گرفتار براي والدين خود وقت نمي گذاريم ... به اين مهم توجه نمي کنيم که :پدر و مادر ها هميشه به ما همه چيز مي دهند تا شاد  مان  کنند و مشکلاتمان را حل و تنها چيزي که در عوض مي خواهند اينکه ...
 ***  تنهايشان نگذاريم ***
 به والدين خود عشق بورزيد فراموششان نکنيد برايشان زمان اختصاص دهيد همراهي شانکنيد شادي آنها شما را شاد ديدن است گرامي بداريدشان و ترکشان نکنيد

گابريل گارسيا ماركز
1-دوستت دارم ، نه به خاطر شخصيت   تو ، بلكه بخاطر شخصيتي كه من در  هنگام با تو بودن پيدا ميكنم.  
2- هيچكس لياقت اشكهاي تو را ندارد و كسي كه چنين ارزشي دارد باعث اشك ريختن تو نميشود. 
3-اگر كسي تو را آنطور كه ميخواهي دوست ندارد، به اين معني نيست كه تو را با تمام وجودش دوست ندارد.
4- دوست واقعي كسي است كه دستهاي تو را بگيرد ولي قلب تو را لمس كند.
5- بدترين شكل دلتنگي براي كسي آن است كه در كنار او باشي و بداني كه هرگز به او نخواهي رسيد.
6- هرگز لبخند را ترك نكن، حتي وقتي ناراحتي چون هر كس امكان دارد عاشق لبخند تو شود.
7- تو ممكن است در تمام دنيا فقط يك نفر باشي، ولي براي بعضي افراد تمام دنيا هستي.
8- هرگز وقتت را  با كسي كه حاضر نيست وقتش را با تو بگذراند، نگذران.
9- شايد خدا خواسته است كه ابتدا بسياري افراد نامناسب را بشناسي و سپس شخص مناسب را، به اين ترتيب وقتي او را يافتي بهتر مي‌تواني شكر گزار باشي.
10- به چيزي كه گذشت غم نخور، به آنچه پس از آن آمد لبخند بزن.
11- هميشه افرادي هستند كه تو رامي‌آزارند، با اين حال همواره به ديگران اعتماد كن و فقط مواظب باش كه به كسي كه تو را آزرده، دوباره اعتماد نكني.
12- خود را به فرد بهتري تبديل كن و مطمئن باش كه خود را مي‌شناسي قبل از آنكه شخص ديگري را بشناسي و انتظار داشته باشي او تو را بشناسد.
13- زياده از حد خود را تحت فشار نگذار، بهترين چيزها در زماني اتفاق مي‌افتد كه انتظارش را نداري.
”هر آنچه اتفاق مي‌افتد، بنا به دليلي است“      

يادت باشه يادتو به يادم ميمونه يادي کن که ياد ما هم به يادت بمونه 000000

 

به اشتياق نخستين دانه برف به تحمل اخرين برگ پاييزي به گرماي تن خورشيد قسم ميخورم تا ابد دوست بدارم

 

راهها

چه عاشقانه به من مي نگرند

آندم که به سوي تو مي آيم

و صداي قدمهايم

موسيقي همه هستي ست

در شوق ديدار تو

 

من تو را براي ابد دوست دارم
اکنون بيشتر از نخستين ديدارمان دوستت دارم
و به اين مي گويند " سرنوشت"

 

اگر بگريم گويند که عاشق است
اگر بخندمگويند که ديوانه است
پس مي گريم و مي خندم
که بگويند يک عاشق ديوانه است

 

با تو ميمونم واسه هميشه....
اگه دنيا بخواد منو تو تنها بمونيم واست ميميرم جواب دنيا رو ميدم....!

 

اجازه هست عشق تو رو تو كوچه ها داد بزنم؟
رو پشت بوم خونه ها اسمتو فرياد بزنم؟
اجازه هست مردم شهر قصه ي ما رو بدونن؟
اسم منو، عشق تو رو توي كتابا بخونن؟
اجازه هست كه قلبمو برات چراغوني كنم؟
پيش نگاه عاشقت چشمامو قوربونيت كنم؟

با تو ميمونم واسه هميشه....
اگه دنيا بخواد منو تو تنها بمونيم واست ميميرم جواب دنيا رو ميدم....!

 

اجازه هست عشق تو رو تو كوچه ها داد بزنم؟
رو پشت بوم خونه ها اسمتو فرياد بزنم؟
اجازه هست مردم شهر قصه ي ما رو بدونن؟
اسم منو، عشق تو رو توي كتابا بخونن؟
اجازه هست كه قلبمو برات چراغوني كنم؟
پيش نگاه عاشقت چشمامو قوربونيت كنم؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

يادت باشه يادتو به يادم ميمونه يادي کن که ياد ما هم به يادت بمونه 000000

 

به اشتياق نخستين دانه برف به تحمل اخرين برگ پاييزي به گرماي تن خورشيد قسم ميخورم تا ابد دوست بدارم

 

راهها

چه عاشقانه به من مي نگرند

آندم که به سوي تو مي آيم

و صداي قدمهايم

موسيقي همه هستي ست

در شوق ديدار تو

 

 

آنقدر شمس ميمانم تا مولانا شدنت را تماشا کنم

من تو را براي ابد دوست دارم
اکنون بيشتر از نخستين ديدارمان دوستت دارم
و به اين مي گويند " سرنوشت"

 

 

زنگ در خونه تم ..هر کي تو رو بخواد اول بايد منو بزنه

 

اگر بگريم گويند که عاشق است
اگر بخندمگويند که ديوانه است
پس مي گريم و مي خندم
که بگويند يک عاشق ديوانه است

 

 

 

خب عزیزان امروز می خوام یه تعدادی جمله زیبا بنویسم که حالشو ببرید  

 

 

پیشنهادات